De tentoonstellingsarchitectuur van exposities werd de afgelopen jaren steeds belangrijker. Niet enkel de inhoud van een tentoonstelling maar ook de manier waarop kunstobjecten gepresenteerd worden, vormt een essentieel onderdeel van de beleving van de toeschouwers. Vele recensies beoordelen dan ook de tentoonstellingsarchitectuur. Bijgevolg werd de laatste jaren steeds meer geïnvesteerd in de expositiematerialen. Niet alleen om de tentoonstelling mooier en toegankelijker te maken, maar ook om te voldoen aan de hedendaagse eisen qua klimatisatie en beveiliging. Grote tentoonstellingen hebben zelden een langere levensduur dan enkele maanden. Een groot deel van het expositiemateriaal (sokkels, stolpen, banken, display tafels, acclimatisatie, kaders, audiovisueel materiaal, wanden, belichting, vitrinekasten, kassameubels, vestiairemateriaal, …) is na afloop voor de organisatoren slechts in beperkte mate herbruikbaar. Dit heeft enerzijds met krappe opslagruimten te maken, maar anderzijds ook met onduurzame ontwerpen en esthetische ambities van tentoonstellingsontwerpers.
Ook bij podiumkunsten en filmsets worden vaak nieuwe materialen gemaakt of aangekocht (decors, kostuums, props, belichting, ...). Ook hier komt dit materiaal na een korte levensduur soms in de afvalcontainer terecht door een gebrek aan opslagruimte. Daarnaast staat veel materiaal in opslagplaatsen tevergeefs stof vergaren in de hoop dat het in de eigen organisatie nog eens gebruikt zal worden. |